الماس، وقتی کشف میشه، تکه ای سنگ زمخت و معمولیه. قیمتش هم بالا نیست. سنگ رو میدن به الماس تراش تا تراشش بده. الماس با تراش قیمت میگیره و ارزش واقعی پیدا می کنه. هنر الماس تراش، به سنگ الماس ارزش میده. حالا نگاهی به آدمها و شرایط دور و برت بنداز، ترکیب آدمها و موقعیتهای سخت، میشه الماس تراشِ تو. گرفتی؟
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
یک بار وسط دویدن های زندگی ترمز کردم.و بعد آرام آرام رفتم روی دنده خلاص.
عالی بود...محشر بود...باشکوه بود......زندگی خیلی چیزهای قشنگ دارد که فقط در دورِ کُند،خودشان را نشان می دهند.آن وقت میفهمی که هیچ چیز نسبت به گذشته ذره ایتغییر نکرده است...این تویی که مثلا بزرگ شده ای.این تویی که به جای زی زی گولو و باخانمان و خاله بازی یا توپ بازی،ذهنت را با مفاهیم چندش آوری مثلدلار و چک و تورم و فلان حزب سیاسی پر کرده ای.زندگی هنوز زیباستیک بار وسط دویدن های زندگی ترمز کردم.و بعد آرام آرام رفتم روی دنده
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
یادش بخیر میگفت:آدم باید جنس شناس باشه
جنس خوب که گیر آورد، محکم بهش بچسبه. ولش نکنهوگرنه جنس خراب، عاقبت، از پا درش میاره....راست میگفتدوستی داشتم که یک عمر با عادت های ناجور سر و کله زده بودخسته بودداغان بودمثل هزاران نفر آدم دیگرعاقبت یک روز گذرش به حرم حضرت عبدالعظیم افتادهمان شابدولعظیم خودمانو بعد..به دهانش نه، به دهان دلش مزه کردجنس خوبش را پیدا کرده بودزیارت نمیکردزیارتنامه نمیخواندنماز مستحبی نمیخواندهمانطور میرفت سلامی میداد و داخل حرم میشدیک گوشه مینشست و وا میرفتشل میشدرها میشد..
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
هر آدمی یک بار فروپاشی رو تجربه می کنهاگر نتونه دوام بیاره، شخصیتش پاره پاره و مثل آینه ی
هزار تکه میشه، هرگز نمیتونه با خودش کنار بیادو تا ابد منفعل و گیج باقی خواهد موند. هرگز هدف واقعیزندگیش رو پیدا نمیکنه و مرگش پر از حسرت خواهد بود...اما اگر دوام بیاره.( قانون فروپاشی میگه به مو میرسهولی پاره نمیشه). در اون صورت مثل آهن آبدیده میشه.شاید خیلی ها قضاوتش بکنن. شاید از نگاه خیلی ها زندگیمثلا باشکوهی نداشته باشه، اما او در فوق العاده ترین حالتممکن داره زندگی میکنه. حالت به اتحاد رسیدن روح و جسم
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور

تا زمانی که هدف از زندگیت رو پیدا نکنی، سرگردونی
ثروتمند باشی یا فقیر
دکترا داشته باشی یا سیکل
هیچ فرقی نداره
این درد تمام آدمهای دوران ماست
ببین توی دنیا دقیقا چکاره ای
کار تو ربطی به جسمت نداره. کار واقعی تو باید
به روحت خوراک بده نه شکمت
باید بالا تنه ت رو سیراب کنه نه پایین تنه ت رو
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور

ما از گِل خلق شدیم. برای همین از روز اول شل و ول بودیم.
هم جسمی و هم روحی. حالا در تمام طول دوران زندگی
همه چیز طوری چیده شده که پخته شویم.
گِل باید پخته شود، وگرنه با نوک انگشتی له می شود.
وقتی حرارت زندگی ات بالا رفت، از کوره در نرو.
داری پخته می شوی. گاهی اوقات یواش یواش و با تجربه های
تلخ و شیرین و گاهی با اتفاقات و شوک های بزرگ.
پخته گی تقدیر ماست.
دوام که بیاوریم، خوب چیزی ازمان ساخته می شود...
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
مجلس که گرم می شود پاک یادمان می رود که مهمانیم.بساط خورد و خوراک که جمع شد، باید بلند شویم برویم.
نرویم، می برندمان.خودت را زیاد درگیر بقل دستی هایت نکن.این لباس های شیک رابعد از مهمانی از تنشان می کنند.زیر پوشهای پاره و پیژامه های عرق کرده باقی می مانند.مهمانیم.دو لقمه نانت را بخور و برخیز...#دنیاپ.ن:۱. همسایه پرسیدید، این هم پاسخ شما۲. همسایه(هیچکس)، از شما بی خبرم. ادرس وبلاگتون رو فراموش کردم.
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
سریال آکتور را که دیدم، مجذوبش شدم.
انگار منطق ناگفته ی کشف شده ی زندگی ام را به تصویر کشیده بود.
اینکه هر روز بین آدمها اتفاقات تازه ای می افتد که آینده شان را ۱۸۰ درجه تغییر می دهد.
اجرای خوب همیشه نتیجه ی باور نکردنی به همراه دارد...
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور
برچسب:
نویسنده: مریم کریمیپور